Een knap staaltje activistisch aandeelhouderschap, want zo kunnen we de nieuwe voorstellen van Duitsland wel typeren. Onze grote oosterbuur wil namelijk dat Griekenland z’n budgetaire controle volledig overdraagt aan Brussel als onderdeel van het tweede reddingspakket. Ieder financieel voorstel van de Griekse regering kan voortaan een veto krijgen. De Duitsers willen daarmee duidelijk een extra controle inbouwen. Op zich is die gedachte zo gek nog niet. De Griekse regering heeft nou niet bepaald een geweldige track record opgebouwd met het aanpakken van de schuldencrisis.
Voor wat, hoort wat, zeggen we graag in Noord Europa. Maar kunnen we de Grieken wel zoveel soevereiniteit ontnemen? Is dit nog wel hulp? Het begint steeds meer op een vijandige overname te lijken.
Het is een zorgelijke ontwikkeling dat Griekenland de hoek in wordt gedrukt en daarbij gouden handboeien omkrijgt. Zware, gouden schakels van genegenheid om de reeds fragiele polsen van de Grieken. Als een kleine jongen krijgt het uitleg over de principes van een kasboekje: wat je uitgeeft moet je ook binnenkrijgen en op het einde van de maand dienen de kasstromen gelijk te lopen. Begrijp me niet verkeerd, er dient zeker iets te gebeuren in Griekenland, maar het land staat al op het punt te imploderen. De kenners in de kroeg die roepen “zet ze maar uit de euro” beseffen niet dat Griekenland met een nieuwe drachme in een hyperinflatie wordt gestort terwijl het land al van de financiële afgrond is gevallen. Het land heeft nu al last van een “braindrain” en nog een klap kan de Griekse economie echt niet aan.
Deze strenge budgetaire eisen komen bovendien van een land dat deels verantwoordelijk is voor de huidige crisis in Europa. Wat door velen wordt vergeten is dat bij het barsten van internetzeepbel en de aanslagen van 9/11 in 2001 de Duitse economie enorm hard werd geraakt en meerdere jaren een begrotingstekort kende die boven de in Maastricht afgesproken maximum van 3% uitkwam. Zo moest de Europese Commissie in 2003 in actie komen met een zogeheten “excessieve begrotingstekort-procedure” wegens een tekort van meer van 4%. Good old Gerrit Zalm had in die jaren veel kritiek op de tekorten van de Duitsers (en Fransen), maar was een roepende in de woestijn die te horen kreeg dat hij een toontje lager moest zingen. De haperende Duitse economie was een belangrijke reden voor de Europese Centrale Bank (ECB) om de rente drastisch te verlagen. Geld lenen werd erg goedkoop, niet alleen voor Duitsland maar ook voor PIIGS-landen. Zij gingen met dit goedkope geld de markt op om te kopen. En waar werden die goederen voornamelijk gekocht? Juist, in Duitsland. Ruim 10% van de Griekse import kwam in 2010 op rekening van de Duitsers, gevolgd door Italië, Rusland, China en jawel, Nederland met een aandeel van 5,3%. Overigens is Duitsland met een aandeel van bijna 11% ook de grootste afnemer van Griekse produkten. Je zou dus kunnen stellen dat Duitsland zo’n beetje de belangrijkste handelspartner van de Grieken is.
“The man that controls theBritain’sGreek’s money supply controlsthe British EmpireGreece. And I control the money supply.”
Baron Nathan Mayer Rothschild
